Chciałabym Wam wszystkim (i sobie też) życzyć na te Święta Narodzenia Boga wesołości, obżartości (nie do przesady :) i miłej, ciepłej atmosfery w ten wigilijny wieczór.

A na przyszły Rok 2010, na przyszły Rok musi się koniecznie spełnić przynajmniej jedno Wasze marzenie. O czym wszyscy marzą, tego nie wiem, ale domyślam się, o czym marzą chorzy na SM. O tym samym, co ja? O ZDROWIU? Może właśnie to marzenie będzie tym jedynym… Tego wszystkim SMowcom życzę!!!!

Jestem z siebie dumna!!! Tak się złożyło, że zostałam sama przed Świętami. Michałka rodzice zabrali już na wieś, Rafała wysłali na montaż do Gdańska (???). Nawet rodzice o tej sytuacji nic nie wiedzą, bo po co mają się martwić. Czytaj dalej →

Nie wiem, od czego zacząć. Dostałam dzisiaj info od Madzi, że ktoś, kogo nie widziałam sto lat świetlnych (bo chyba tyle minęło, kiedy ostatni raz siedziałyśmy w „Exie”), zorganizował, a właściwie zorganizowała dla mnie wraz ze swoimi uczniami z 2b, 2d i 2e Liceum Żeromskiego w Bytomiu, kramik z różnościami wykonanymi przez tychże uczniów. Czytaj dalej →

Sztab moich przyjaciółek orzekł, że powinnam te podziękowania zamieścić na głównej stronie, bo nie każdy wchodzi na zakładkę „Nasze akcje”. Co niniejszym czynię. Rozkaz to rozkaz.

CHCIAŁABYM BARDZO PODZIĘKOWAĆ WSZYSTKIM,

KTÓRZY PRZYSZLI NA SPEKTAKL CHARYTATYWNY.

ZA TO, ŻE BYLIŚCIE,

ZA TO, ŻE UCZESTNICZYLIŚCIE W AUKCJACH OBRAZÓW

ZA TO, ŻE KUPILIŚCIE CEGIEŁKI I KARTKI ŚWIĄTECZNE

A STUDIO FOTOGRAFICZNE BYŁO DLA WAS PRAWDZIWĄ FRAJDĄ.

Dzięki Waszej hojności

udało się zgromadzić

7975 zł

(po odliczeniu kosztów podróży artystów)

Oczywiście na bieżąco będę informowała, na jakie leki zostaną wydatkowane darowane przez Państwa pieniądze.

Dzięki dobroci Grzegorza z Krakowa mam zapewnione leczenie na około 3 miesiące. Podarował mi Betaferon!!!

Pieniądze więc będą czekały na swoją kolej na koncie oszczędnościowym.

JESZCZE RAZ

Z GŁĘBI SERCA

BARDZO DZIĘKUJĘ

Wszystko było piękne, śliczne, ucieszne. Nie spodziewałam się tylu ludzi, znajomych, rodziny, wszystkich. Znajomych, których nie spotkałam parę ładnych lat – ze studiów, ze starej pracy. Czytaj dalej →

Jak zwykle na początku mała dygresja. Pomyślałam, że jak będę tak często pisała, jak piszę, to nie będzie się opłacało wchodzić w ogóle na moją stronę. Moja koleżanka mi powiedziała, że mam wysłać do wszystkich smsa z wiadomością, że coś skrobnęłam :)) Czytaj dalej →

No, udało mi się w końcu dorwać do kompa. Miałam przerąbany tydzień. Rafał na tygodniowym szkoleniu, Michał z ospą, sprawa z Wieczorem Charytatywnym nabiera rumieńców, gdyby nie rodzice, nie dałabym rady – chyba :) Czytaj dalej →

Myślałam, że napiszę dzisiaj jak pojawiła się u mnie choroba i jej historię. Ale nie. O tym napiszę wkrótce. Dziś zasmuciła mnie bardzo pewna prawda, która do mnie dotarła. Należę od roku do Stowarzyszenia Chorych na SM „SEZAM” (baner pojawi się za niedługo!) i dziś mieliśmy spotkanie. Muszę to zaznaczyć, że spotkałam tam bardzo fajnych ludzi, młodych, starszych, nieważne, są super! Czytaj dalej →

Witam Was na tej stronie. Chcę wytłumaczyć, dlaczego zatytułowałam ją „Stan zawieszenia”. Tak właśnie się czuję. Żyłam sobie pełnią życia, skończyłam studia, zaczęłam pracę, świat należał do mnie  i przyszła choroba. Musiałam wszystko przewartościować, zmieniły się moje priorytety. Tak, pomimo choroby zdarzył się cud. Poznałam Rafała, urodził się Michałek. Teraz staram się „normalnie” żyć. Ciągle pracuję, wychowuję Michasia, prowadzę dom. Ale czuję się, jakbym żyła zawieszona nad tym, co się dzieje wokół mnie, czekając wciąż na to, że będę w końcu mogła z moim synem pójść na spacer do lasu.

„Czekam na wiatr, co rozgoni ciemne, skłębione zasłony, stanę wtedy na raz ze słońcem twarzą w twarz…”

Maanam